„Raduj się Jerozolimo, zbierzcie się wszyscy, którzy ją kochacie – modlimy się podczas Mszy świętej w antyfonie na wejście – LAETARE, IERUSALEM.. Radość jest istotą chrześcijanina. Kościół nie przestaje nam przypominać, iż powinna ona towarzyszyć chwilom naszego życia. Radosne jest oczekiwanie adwentowe; żywą i płomienna radość przezywamy w okresie Bożego Narodzenia; później wypływa ona z obcowania z Chrystusem zmartwychwstałym; a dzisiaj kiedy zbliża się koniec Wielkiego Postu, rozmyślamy o radości Krzyża.
Mówiąc tego dnia o radości, przerywa się surowość liturgii wielkopostnej. Dopuszcza się, by kapłani zamiast fioletowych ornatów przywdziewali różowe, a ołtarz można przyozdobić kwiatami, czego nie czyni się w inne dni Wielkiego Postu. W ten sposób Kościół chce nam przypomnieć, że radość jest całkowicie do pogodzenia z umartwieniem i cierpieniem. Radości przeciwstawia się smutek, a nie pokuta. Umartwienie, które przeżywamy w tych dniach, nie powinno zamącić naszej radości wewnętrznej, wręcz przeciwnie ; powinno ją powiększyć. Męka jest wyrazem miłości do ludzi i zwiastuje Odkupienie.
Zbliża się Wielki Tydzień i Pascha, a tym samym Boże przebaczenie, miłosierdzie, litość, obfitość łaski. Za kilka dni dopełni się tajemnica naszego zbawienia. Jeżeli czasami lękamy się pokuty, zadośćuczynienia, nabierzmy odwagi, świadomi, że czas jest krótki, a nagroda wielka, nieporównywalnie wielka do naszego wysiłku. Podążajmy z radością za Jezusem do Jerozolimy, ku Kalwarii, do Krzyża. „Czyż nie jest prawdą, że kiedy przestajesz bać się Krzyża, tego co ludzie nazywają krzyżem, kiedy przysposobisz swoja wolę, by zaakceptować wolę Bożą, jesteś szczęśliwy i nikną wszelkie troski, cierpienia fizyczne czy duchowe ?”.
Dodaj komentarz